mazursun

 evet asıl konuya gelelim günlerdir neden uyuyamıyorum şuana kadar biriktirdiğim bütün değerlerimin neden hiçbir önemi kalmayıp herşey değersizleşti ve sessizleştim.aslında sessizleşmedim hala yarı uyanık halde onunla konuşmaya hala devam ediyorum.konsey beni terk ettiğinden beri kendimi ilk defa uzun süredi bu kadar yalnız hissediyordum.derken bi anda dostum tekrardan belirdi.seninle konuşmayı ne kadar sevdiğimi ve özlediğimi tahmin edemezsin dostum.ruhum hala seni toprağa verdiğim ilk gün kadar soğuk ve tepkisiz.zaten bu hayatta sadece sana duygusal tepkiler verebiliyordum.en önemsiz duygusal tepkilerime bile bi kılıf bulup onu olumlayıp kafamı sıfırlayabilen,kibarlığınla nezaketinle ruhuma değebilen bi sendin zaten.o günleri çok iyi hatırlıyorum demek absürt kaçıyor hiçbir zaman aklımdan çıkmıyor ki.sürekli zıtlıklarla kabuslarımda beliriyorsun eridiğini sesinin kısıldığını ölümün gözlerine geldiğini görüyorum ardından tekrar beni güldürmeye devam ediyorsun.işin doğrusu o gün bizi aynı odaya koymasalardı ben çoktan ölmüştüm dostum.beni hayatta tutan gerçek anlamda sadece sendin.ne bir ilaç ne de başka bir şeydi.sen orda olmasaydın ben çoktan delirip ölmenin yolunu bir şekilde bulmuştum.ölümün ıssızlığı üzerimize çökmüştü ve sen hala delirmemem için kısık sesle şarkılar söylerdin.beni o zamanlar hayatta tutan şey şimdi kabuslarım oldu.ama sen neyseki ölü biriyle konuşmanın ne demek olduğunu hiçbir zaman bilemeyeceksin.en azından bu cehennemde direnmek zorunda kalmadığın için mutluyum.var olan tüm yukları omuzlarıma yükleyebilirsin tüm anıları tüm acıları tüm korkularını yeterki bulunduğun yerde huzurla yat.şimdi ise sen yoksun ve senin gerçek olmayan bir yanılsamanla hayata tutunmaya çalışıyorum.evet dostum seni bulan ölüm en sonunda benim de kapıma geldi.o zamanlar sadece ikimiz vardık ve herşeye karşıydık ölüme bile meydan okuduk.şimdi ise tek başıma seninle olan anılarımı unutmamak içni zayıf zihnimle direniyorum.sen benim irademin somut karşılığıydın.sen artık yokken nasıl duygularımı kontrol edebilirim hiç bir fikrim yok zaten beceremiyorum da.işin ikonik tarafı konsey bile beni terk etti ama sen etmedin ya ne diyebilirim ki bu arkadaşlığı sanırım ölüm bile zapt edemedi.hangisi daha iyi olurdu bilmiyorum senin yanına gelmek mi yoksa senin varlığını yaşatmak için devam etmek mi.sanırım hiç bir zaman ortak bir sonuca varamayacağım.bunu yazarken bile karşımda dikilip söylediklerime sırıtman kadar komik bir şey yok biliyor musun.her zaman hareketlerimi ardındakileri görmeye başarabildin her sefer kişilik değişimlerimi analiz edebildin ya seni gerçekten tebrik ediyorum bu kadar iyi bir gözlemci hayatımda ben tanımadım.seni ve konseyi o kadar özledim ki kelimelere bile dökemiyorum.elimde dayanabilceğim bir şey kalmadı yalpalayarak kontrolsüz bir şekilde duygu patlamalarıyla ilerlemeye devam ediyorum sonuçta sana verdiğim bir söz var.he sefer aynı şeyi söylüyorum ama umarım bu sana yazacağım son yazı olur ne kadar istemeyerek bunu söylesem de artık gitmelisin dostum bu hiç sağlıklı değil.ölü biriyle konuştuğum gerçeği hiç sağlıklı değil.ne kadar beni stabilize hale getirsen de işler bu şekilde yürümemeli.çünkü ikimizde biliyoruz ki aynı zaman beni bi o kadar dengesiz yapıyorsun.umarım yakında beni avlamayı bırakırsın.şairin dediği gibi.

ben sensiz bin gece kan yuttum

sen bir gece sensiz kalmadın,mazursun.