Tanrı kimsenin başına vermesin böyle bir yalnızlığı

ölümle ilk tanıştığım zamanı hatırlıyorum.5 yaşındaydım ve sol lenf sistemim iltihaplanmıştı fakat geç bir teşhis yüzünden iltihap kafatasımın yarısına ve vücudumun büyük bır kısmına çoktan yayılıp kan zehirlenmesine bağlı septik şoka girmiştim.bu olay yüzünden hayatım boyunca hastalıklara karşı dirençsiz bir vücuda sahiptim.şimdi ise eski dostum tekrardan karşıma çıktı ve sağ lenf sistemimi de istiyor.işin kötü tarafı eğer bu lenf sistemi de çökerse based bir grip bile ölümüme sebep olabilcek bir hastalık hale geliyor.ki vücudumda hali hazırda bir sürü virüs ve bakteriyofajların olduğunu varsaydığımızda savunma sistemim gittiği gibi benim de düşme ihtimalim çok yüksek.sanırım ölümle yaşamadığım bir gün hayal bile edilemezdi.bağımlılık yaptığını söyleyebilirim .d . 

 evet asıl konuya gelelim günlerdir neden uyuyamıyorum şuana kadar biriktirdiğim bütün değerlerimin neden hiçbir önemi kalmayıp herşey değersizleşti ve sessizleştim.aslında sessizleşmedim hala yarı uyanık halde onunla konuşmaya hala devam ediyorum.konsey beni terk ettiğinden beri kendimi ilk defa uzun süredi bu kadar yalnız hissediyordum.derken bi anda dostum tekrardan belirdi.seninle konuşmayı ne kadar sevdiğimi ve özlediğimi tahmin edemezsin dostum.ruhum hala seni toprağa verdiğim ilk gün kadar soğuk ve tepkisiz.zaten bu hayatta sadece sana duygusal tepkiler verebiliyordum.en önemsiz duygusal tepkilerime bile bi kılıf bulup onu olumlayıp kafamı sıfırlayabilen,kibarlığınla nezaketinle ruhuma değebilen bi sendin zaten.o günleri çok iyi hatırlıyorum demek absürt kaçıyor hiçbir zaman aklımdan çıkmıyor ki.sürekli zıtlıklarla kabuslarımda beliriyorsun eridiğini sesinin kısıldığını ölümün gözlerine geldiğini görüyorum ardından tekrar beni güldürmeye devam ediyorsun.işin doğrusu o gün bi...

 kafamı durduramıyorum.insanların sahip olmak için servetler vereceği sahip olduğum için şanslı olduklarını söyledikleri bir zekaya sahibim ama bilmedikleri ve hesaplayamadıkları en büyük etken bu gerçek anlamda bir lanet daha doğrusu benim en büyük lanetim.insanlar arasındaki iq farkının değiştirdiği en temel konu düşünme hızıdır.örneğin benim iq skalam 120-130 iken 160+ insanlarla aramdaki fark birim zaman içerisinde bir düşüncenin düşlenme ve algılanma hızıdır.dolayısıyla ben benden daha düşük bir iq ya sahip bir insanda çok daha hızlı ve dolayısıyla fazla bilgiyi tarayabiliyorum halk diliyle daha fazla düşünüyorum.işte lanetin başladığı nokta tam olarak bu.bu çok saf gözüken hızlı ve fazla düşünme olgusu bipolar duygu durum bozukluğu çoklu kişilik bozukluğu ve şizofreniyle birleştiğinde gerçek anlamda bir cehenneme dönüşüyor.işin komik olan tarafı bunun için adhd yani dikkat bozukluğu girdiğinde daha enteresan bir hal alıyor.çünkü işlenen bilgiler hiç bir zaman sabit kalamadığı...